In balans? Uit balans?

Balance

Ik weet nog dat ik, tijdens de opleiding tot schoolontwikkelaar, aan een docent het volgende vertelde: ‘Elke keer dat ik denk mijn evenwicht gevonden te hebben, bots ik op iets waardoor ik me weer helemaal uit balans voel.’  De docent keek me aan en antwoordde: ‘Ilse, evenwicht bestaat niet!’  ‘Voilà, daar heb je het weer!’, dacht ik bij mezelf.  ‘Het gaat over polariteiten, Ilse!’  ‘Polariteiten?  Wat bedoel je?’  ‘Het ene heeft het andere nodig om te kunnen bestaan.  In jouw opleiding tot coach ga je hier meer over te weten komen.’  Het was me een raadsel.  Ik begreep het niet zo goed.  Hoe kon evenwicht niet bestaan?  Jeetje!  Ik was er naar op zoek!  Het hield me sterk bezig: ‘Evenwicht bestaat niet.  Het heeft met polariteiten te maken …  Wat bedoelt hij nu precies?’  Op het moment dat ik besloot niet langer naar mijn evenwicht te zoeken, begon ik te begrijpen wat de docent bedoelde.  Het zoeken naar mijn evenwicht veroorzaakte onrust en gespannenheid in mij.  Ik kon het eindelijk voelen waardoor ik ook voelde hoe de rust in mezelf terug kwam.  Ik kon er ontspannen naar kijken en ik besefte: ‘Evenwicht bestaat niet.’

Tijdens mijn opleiding tot professionele coach kwam het thema over polariteiten en het toelaten van gevoelens, heel intens binnen.  Het heeft mijn hele huishouding rond gevoelens zo veel gemakkelijker gemaakt!  Misschien doe jij het ook: gevoelens indelen in een reeks positieve en een reeks negatieve.  We voelen ons liever blij dan verdrietig.  Net dat maakt het zoveel moeilijker om toe te laten bij jezelf wat je precies voelt.  Weet je, er bestaan geen positieve en negatieve gevoelens.  Er bestaan enkel gevoelens die gevoeld willen worden.  Die ruimte vragen om er te mogen zijn.  Niet meer en niet minder.  We zetten ze vaak tegenover elkaar waardoor we de samenhang tussen gevoelens moeilijker zien.  Het ene gevoel vraagt naar zijn ‘tegen’pool: het wijst er de weg naartoe.  Angst wijst de weg naar veiligheid en durf, kwaadheid naar kracht, twijfel naar duidelijkheid en zekerheid, verdriet naar zachtheid.  Het wordt zoveel gemakkelijker om beide telkens te zien als polen die deel uitmaken van één proces.  Enkel voelen wat er te voelen valt.  Veel meer hoeven we daar niet met te doen.  Ze wijzen ons vanzelf de weg naar het evenwicht dat niet bestaat.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *